Nazwa łacińska: *Pogostemon cablin*
Wykorzystywana część rośliny: Suszone liście
Pochodzenie: Indonezja
Metoda ekstrakcji: Destylacja parą wodną
Olejek eteryczny z paczuli pozyskuje się z rośliny *Pogostemon cablin* (należącej do rodziny jasnotowatych); wyróżnia się on bogatym, piżmowo-słodkim i korzennym zapachem. Roślina ta pochodzi z Malezji i Indii, gdzie znana jest pod nazwą „puchaput”. Słowo „paczula” wywodzi się z języka tamilskiego (*pachchaiilai*), co oznacza po prostu „zielony liść”. Olejek wytwarza się z młodych liści, które przed destylacją parą wodną poddaje się suszeniu i fermentacji. Z biegiem czasu zapach i intensywność tego olejku zyskują na jakości. Jest on ceniony w pielęgnacji skóry, zwłaszcza w procesie gojenia blizn.
W krajach Wschodu olejek z paczuli stosuje się w mieszankach zapachowych (potpourri) oraz w saszetkach umieszczanych między pościelą a ubraniami – nie tylko dla nadania im przyjemnego aromatu, ale także w celu odstraszania pluskiew i innych owadów. Przypisuje mu się właściwości równoważące emocje i zdolność do tworzenia romantycznej, zmysłowej atmosfery. Stosowany w kominku zapachowym, łagodzi stany lękowe i objawy depresji. Dodany do kąpieli, pomaga w problemach skórnych i dolegliwościach skóry głowy, infekcjach grzybiczych, zatrzymywaniu płynów w organizmie, a także wspomaga walkę z cellulitem i zaparciami. Wykazuje doskonałe właściwości regenerujące tkanki, przyspiesza gojenie i zwalcza infekcje, dzięki czemu jest pomocny w przypadku trądziku, egzemy, sączących się ran, owrzodzeń oraz grzybicy stóp.
W Europie i Ameryce olejek z paczuli oraz kadzidła o tym zapachu cieszyły się ogromną popularnością w latach 60. i 70. XX wieku wśród hippisów, ponieważ aromat paczuli skutecznie maskował zapach ciała oraz woń palonej marihuany. Paczulę stosowano również jako odżywkę do włosów typu dredy. W wielu krajach azjatyckich wykorzystuje się ją także jako antidotum na ukąszenia węży.
